دارم دق میکنم، تحمل ندارم

      دیگه خسته شدم، دارم کم میارم

دلم تنگ شده و دیگه نا ندارم

      همش فکر توام، همش بی قرارم

بدونه تو کجا برم کنار کی بشینم؟

      تو چشمای کی خیره شم خودم رو توش ببینم؟

تو که نیستی به کی بگم چشاشو روم نبنده؟

      به کی بگم یه کم نازم کنه که بم نخنده؟

بدونه تو با کی حرف بزنم دردت به جونم؟

      تو این دنیا به عشق کی به شوق کی بمونم؟

انتظار واسه سیر دیدن تو، مثل انتظار یه بچه واسه رسیدن تابستونه، دیر میای، ولی خیلی زود میری...

امشب اما، همه‌ی جملات فرار کرده‌اند،

حق دارند، میدانند در مقابل زیباییت هیچ ندارند ...

     چاره‌ای نیست، همینطور بی‌هوا میگویم،

                            دوستت دارم بهترینم، تولدت مبارک

باشه عزیزم، می نویسم، فقط تو بگو از چی!

    از این بنویسم که الان نصف شبه و دارم واسه پروژه‎ی یه درس دو واحدی جون میکنم؟ یا از اینکه الان بعد از یه هفته تونستم بیام خونه؟ چطوره از این بگم که دارم مثه اسب (بلا نسبت خوانندگان محترم) کار میکنم، اینکه واسه‌ دیروز (سه‌شنبه) باید تکلیف درس OS رو تحویل میدادم و ندادم، یا واسه‌ی یکشنبه باید همین پروژه‎ی اولی که گفتم رو تحویل بدم و وقت واسه تکمیل کردنش ندارم. اینکه واسه دوشنبه باید تکلیف DB بدم و وقت ندارم بنویسم، اینکه همون دوشنبه‌ی مزخرف امتحان میانترم دوم درس مزخرفتر فیزیک2 رو دارم و امروز کاملا متوجه شدم هیچی حالیم نیست؟ از اینکه وسط نوشتن این پست بامداد اضافه کرد: "واسه یکشنبه باید تکلیف درس نرم‎‌افزار رو هم تحویل بدیم" یا اینکه یه هفته‌س تورو ندیدم و دارم میمیرم؟ از اینکه آخرین باری که تورو دیدم حتی اینقدر با هم نبودیم که از دیدنت یه ذره سیر بشم یا از اینکه خیلی دوسِت دارم؟ از این بگم که در عین حال که تورو دارم، تورو ندارم، یا از اینکه........ دیگه ولش کن، بسه.

 ببخشید غر زدم، فشار اومد...

پ.ن. جهت دیدن جوابیه‌ی "خودم" به "خودم" رجوع شود به کتاب "اضرابُ فِی الامثال" فصل طاووس و هندوستان